Zondag 31 januari - Minerva HS 3 -  Van Tartwijk/VCH HS 3          3-1

De wederopstanding van de pompoenliefhebbers.  

Het was een vredige zondagochtend, alles was in perfecte harmonie en ik zag de wereld alsof ik door een roze bril keek…Tot ik wakker werd en het een zeer baftige zondagochtend bleek te zijn… Na me nog vier(en twintig) keer omgedraaid te hebben, besloot ik toch maar eens uit bed te rollen en me naar de sportzaal te begeven. Uiteraard had ik alles de avond van tevoren al klaar gezet, aangezien ik ’s ochtends nooit de actiefste ben.Eenmaal aangekomen bleek ik alweer te laat te zijn om de kantine te versieren met pompoenen die we hadden gekregen van onze vrijgevige tegenstander van vandaag. Bij nader onderzoek bleken er 3 van mijn net zo baftige teamgenoten te zitten een met een neus alsof er een training van tevoren een bal te hard op is gekomen, eentje die eruitzag als een geadopteerde struisvogel en een die duidelijk bezig is met een zekere therapie en wat moeite heeft met haargroei.

Na mijn teamgenoten innig begroet te hebben werd het tijd om de complimentjes van de tegenstanders te ontvangen voor de prachtige decoratie, na dit gedaan te hebben begaven we ons maar eens naar de kleedkamer aangezien de rest van de El Pomponius-crew zo goed en zo kwaad als het kan ook gearriveerd waren. Helaas kregen wij ook slecht nieuws dat onze grote vriend William een ernstige blessure had en niet mee zou kunnen spelen maar ons mentaal zou ondersteunen vanaf de bank. Eenmaal klaar met omkleden konden we langzaamaan het veld gaan betreden en na het inspelen zagen we meteen dat het een relatief goede dag zou worden voor het team, de motivatie straalde ervanaf vooral bij Willem die de ochtend van tevoren nog elf sterren had meegemaakt. Na een flinke peptalk van Hans die we maar voor de helft meekregen begonnen we nadat we gezongen hadden voor Robert van onze tegenstanders, die een heugelijke dag had en jarig was, aan de eerste set.

De set begon gelijk op, maar na enkele punten namen we een voorsprong van 2-3-4 punten, dit werd goed doorgezet door alle spelers, Vincent bracht variatie in zijn aanval en sloeg ballen goed in en raakte zelfs zo enthousiast dat hij een bal over het block heen uit sloeg. Moreno had na al ons geklaag over het prikken eindelijk door dat hij met slaan meer punten maakten en stond op het midden ook goed door te slaan, Nick was bezig zoals altijd dat behoeft denk ik geen uitleg meer, iedereen is bekend met de harde aanval en tactische prikballen, Bart stond alert in de verdediging en kreeg ook enkele setups die goed werden ingeslagen, Willem tot slot stond lekker te serveren wat ons vele punten opleverde en rende zich rot om onze af en toe toch nog niet zo nauwkeurige pass toch als een setup goed aan het net te brengen. Zo brachten we de set snel tot een magere 25-23 overwinning.

De stijgende lijn van de eerste set werd doorgezet in de 2de set, iedereen was alert, er werd hard gewerkt en de tegenstander wist vaak niet om te gaan met de goede aanvallen en tactische prikballen van allen. Met acrobatische bewegingen en snelle reflexen werden de aanvallen en prikballen van de tegenstander vaak tegen gegaan, het block stond goed op zijn plek en uiteindelijk met een 24-19 voorsprong bracht ik mijn vele malen mislukte sprongservice tot uitvoering en sloeg wonder boven wonder de 2de set binnen.2-0 Minerva.

De 3de set begonnen we met de familie van Aart in het veld, de 2 heren kregen hun welverdiende kans in het veld en ze hadden er zin in! Moreno en Vincent mochten na hard werk de bankplekken warm houden, wellicht door de vermoeide uitdrukking. Louis stond aan te vallen alsof hem net werd gezegd dat hij bij verlies nooit meer bier mocht drinken, en sloeg veel ballen via de vingers van de tegenstanders binnen (alhoewel de scheids hier af en toe een andere mening over had maar daar komen we nog op terug) Jeroen had een ietwat moeilijk begin met een foute service, maar herstelde zich snel en bracht een goede aanval en een oplettende pass in het veld, zijn 2de service beurt was dan ook aanzienlijk beter. En het ging hard in deze set, al snel stonden we ruim voor onder andere door wissels van de tegenstanders die de jonkies in het team ook de kans gaven. Willem zijn setups kwamen goed aan en alle aanvallers wisten daar eigenlijk wel raad mee.

Al snel stond er 24-13 en mocht ik weer serveren voor het laatste punt, met de vorige set nog in mijn achterhoofd dacht ik wel weer een nette sprongservice neer te kunnen zetten, deze belande echter in het net en de tegenstander vocht zich nog terug tot 24-15, op dat moment vond Louis het genoeg geweest en hengste de bal over het midden binnen. 3-0 Minerva.

De 4de set is nooit gespeeld.

Is wat er normaal zou staan, maar aangezien de set toch nog het bespreken waard is heb ik mijn verdrongen gedachtes toch maar even teruggeroepen… De eerste 13punten zijn helaas nog wel wat vaag… We stonden opeens met 3-10 achter, toen kwam Nick die zijn nieuwe service tot een nieuw level bracht. We liepen in no time terug tot een 9-10 achterstand onder andere door de goede aanmoediging van meisjes B bedankt dames! Zo ging het weer even gelijk op tot de tegenstander weer de kans vond 7-9 punten uit te lopen, met een 17-24 achterstand kwamen de leuzen voor pompoen en vaderland weer op! Bart was wederom aan de service en allen waren nog optimaal gemotiveerd, de spanning was te snijden… We vochten hard, allen stonden wederom goed te passen, Moreno stond goed aan te vallen en ik deed ook mijn best, terwijl Nick, Vincent en Bart het achterveld geheel onder hun hoede namen, er kwam geen bal meer op de grond!
Tot…Bart had weer een mooie service, strak over het netje heen, de bal kwam matig terug en werd goed verdedigd, de setup volgde ik nam een aanloop en sloeg met het laatste beetje kracht in mijn door red bull staande gehouden lijf! Via de handen van de tegenstander ging de bal uit, we juichen, maar wat is dat? De scheidsrechter geeft de bal uit… En zo komt er een einde aan de wedstrijd 22-25 is de stand van de laatste set, Minerva wint met 3-1 en ondanks de protesten geeft de scheids geen krimp.Patrick die kratjes bier kan je vergeten ondanks een goed gefloten wedstrijd word dit je niet zo snel vergeven en ja de tegenstander heeft (helaas pas na de wedstrijd) nog toegegeven dat het een touché was!

Heren, ik ben trots op elk van jullie als dit de toon mag zetten voor de komende wedstrijden belooft dat nog veel goeds! Hans en William bedankt voor de coaching, waarnaar we dit keer wonderlijk wel hebben geluisterd en het scheen nog te werken ook! Op naar de volgende wedstrijd 14 maart…  

Paul, vv minerva Heren 3, 31-01-10

Oude verslagen:

Aankomend op de parkeerplaats leek het alsof ik een kudde gestrande zeekoeien spartelend op zoek naar die ohzo sappige zeekomkommers zag..  Bij nader inzien bleken dit niet de gracieuze koninginnen van de zee te zijn, maar mijn teamgenoten.. Niet iedereen was even fris, mede door Nicks feest de avond daarvoor.. Vooral Bart had grootste moeite wat wss komt door alle straatpizza’s die hij eergister had gemaakt…   Na een opwarming van zakdoekje leggen en een bede aan onze pompoen ‘oh pomponius we zijn u niet waardig’ te geven waren we klaar voor onze tegenstander. Deze tegenstander bestond uit jongens van onze leeftijd, en een jongen met zwart lang krullend haar en een gezicht alsoftie tegen de muur is gelopen, wij doopten hem tot George of the jungle.. Lettend op mijn baftigheid zetten Hans mij de eerste 2 sets eruit, taktisch juiste beslissing!  

Minerva maakte de eerste set een droomstart door ze met 8-25 weg te poetsen, William gaf goede set-ups en vooral jegens de aanvallen van Paul waren ze wanhopig.. De 2de set werd in het begin ietwat baftig gespeeld, maar daarna maakte we het klinisch af.. 3de set was weer een ouderwetse aframmeling en de tegenstander mocht blij zijn dat het bij 11-25 bleef.. Vooral onze communist Vincent stond lekker te ballen. De 4de set begon hoopvol, je zal wel dat mensen vermoeid begonnen te raken, daarnaast raakte Louis gewond..  Een voordeel van als Louis gewond raakt, is dat god ons een kleinere mismaakte versie heeft gegeven om hem te vervangen... Jeroen!  Ballen werden hard geslagen en we maakten punten... echter George, zetten zijn aapachtige krachten om als een Bokito op overdosis , alle ballen van Nick te blokken…  Toen de tegenstander ook nog eens vertrouwen in hun spel kregen brak het zweet uit bij het MinervaLegioen, opeens stonden we achter met 18-24, hoe konden we dit ooit nog winnen!   

De zaal was koud, er hing een ongure wind, Paul die sloeg de bezwete bal en met lange rally’s en vol opperste concentratie vochten we omhoog! Opruiende leuzen als ‘Eenheid maakt kracht’ en ‘Voor volk en pompoen’ werden in de ronde gesmeten wat ons dichter bij de overwinning bracht!   Uiteindelijk wonnen we met 26-24 en waren zij geen partij voor de groeiende macht van Minerva, zij waren slechts afdankertjes, oefenwedstrijden voor het echte werk  tegen Tartwijk of Maasdonk…   Man of the match was onze pizzabakker Bart die met zijn zieke kateraanvallen de vijand in de kiem wist te smoren!

Zondag 4 oktober  

Het was zondag 4 oktober, half 2 in de middag. Of liever gezegd, na 3,5 uur kantinedienst(dames 4??) was het half 2. Na iedereen gefeliciteerd te hebben met wereld dierendag en uit respect voor de dieren enkele broodjes cheeseburger genuttigd te hebben, zagen we onszelf in staat om de 3 kwartier uitlopende wedstrijd van dames 3 met het nodige aanmoedigende lawaai te voorzien. Na het laatste fluitsignaal van de o zo actieve Patrick, hebben wij ons in ons tenue gehesen en zijn we begonnen aan, wat later zou blijken, de warming up voor de moeilijkste wedstrijd van het seizoen tot nu toe. na wat gejammer over schouders en hakken, en de eerst gesneuvelde zweetdruppels, hebben wij allemaal een kus op onze pompoen gedrukt en zijn wij met goede moed begonnen aan de wedstrijd. Voor de mensen die het nog niet weten, dit is de plaatsvervanger van mammoet Henk, die samen met de Volvo van Willem in de shredder is gegooid. Na Willem te hebben getroost, ook omdat een groot deel van ons team (Louis) er niet was vond Algemeen Fons dat wij toch maar eens moesten beginnen. 
 
Meteen vanaf de eerste service liep het spelletje lekker. Harde services, goede passes en snoeiharde aanvallen, vaak over het 2 of 3 mans blok heen(gewoon, omdat het kan), stonden aan de basis van de met 25-12 gewonnen set. Met deze stand bleek Van Tartwijk H3 het niet zo eens te zijn, want de volgende set verliep een stuk moeizamer, het woedepeil bij de tegenstander vermenigvuldigde kwadratisch om enkele dubieuze fluitjes van Fons, die meende techniekfouten te zien. Na hard werken van Jeroen en Moreno, wat niet mocht baten door de feilloze passing van de tegenstander gingen wij met 20-25 en dus 1-1 in sets de 3e set in.  
 
Hierin stonden wij weer lekker te ballen, maar op de een of andere manier presteerden wij het, met hulp van Fons, die op de een of andere manier zijn vele fluiten van vorige set goed wilde maken door nu 2 loepzuivere punten van ons aan hen te geven, om een 24-18 voorsprong weg te geven, en de set te verliezen met 24-26.  
 
Hans bloeddruk steeg met de seconde, en omdat wij bang waren voor explosie gevaar hebben we de pompoen nogmaals gevraagd om zijn krachten aan te wenden, en zijn we weer verder gegaan waar we op het einde van de eerste set gebleven waren. Aan alle kanten werd er gerammeld, of gehakt, zoals onze supporters(waarvoor dank Steffi, Katharina en al die mensen die ik niet van naam ken) het zo mooi konden vertalen. Jammer genoeg hield de solide pass van de tegenstander de ballen van de ondertussen natte vloer, en werd het op het eind nog spannend ook. Een zeer prachtige sprongservice, waar het zinnetje: “ik stond erbij en ik keek ernaar, ace” zeer toepasselijk voor is, maakte een eind aan de spanning, want de laatste bal van de set werd knullig verspeeld door van Tartwijk en we konden weer beginnen aan een voor ons zeer bekend tafereel, een 5e set.  
 
In deze set kon je zien dat van Tartwijk een gloednieuw team heeft, dit was pas de 2e wedstrijd die ze in deze samenstelling speelden. Na een aantal opstellingsfouten en een paar jodenballen van onze zijde (Nick heeft zijn lengte en naam ook weer eer aan gedaan) en mooie aanvalsballen(het lijkt serieus een gewoonte te worden) gingen wij met 15-9 de tegenstanders een hand geven, weggestraald worden onder de douche en aan het bier.  
 
Bij deze willen wij al onze supporters nog bedanken voor de aanmoedigingen, en van Tartwijjk voor de sportiefste wedstrijd die wij in tijden hebben gespeeld. Wij zeggen HOUDOE!  
 
 
“Het dynamische duo Nick en Paul” – Naar Hanne, gastenboek www.vvminerva.nl d.d. 17-09-2009